O INSTYTUCIE
Misja
Dyrekcja
Rada Naukowa
Struktura
Biblioteka Naukowa
Współpraca międzynarodowa
Historia
OFERTA
AKTUALNOŚCI
SEMINARIA
PUBLIKACJE
OTWARTA NAUKA
ZAMÓWIENIA PUBLICZNE
OFERTY PRACY
KONFERENCJE
KONTAKT
DANE JEDNOSTKI
WOJSKOWE KOŁO PTTK NR 3
  
Komendanci | Osiągnięcia w nauce | Zasłużeni konstruktorzy | Obchody 50-lecia| 60-lecie



Komendanci i dyrektorzy

ppłk inż. Kuźma Topolniak (1951-1952)
Urodził się w 1909 roku na Ukrainie, woj. Winnica. Ukończył cywilny Instytut Łączności w Odessie (1937 r.). Od 1 września 1937 roku służył w Armii Radzieckiej, w Wojsku Polskim - od 1 grudnia 1944 roku. Do 1948 roku był wykładowcą teletechniki w Oficerskiej Szkole Łączności w Sieradzu, do 1950 roku - prowadził prace studyjno-planistyczne w Głównym Inspekto­racie Łączności Sztabu Generalnego WP. W 1950 roku został powołany na kierownika grupy organizacyjno-przygotowawczej w celu utworzenia wojskowej placówki naukowo-badawczej w zakresie łączności. Efektem kilkumiesięcznego działania wymienionej grupy był utworzony w 1951 roku Poligon Naukowo-Badawczy Łączności w Zegrzu. Z dniem powołania nowej placówki (01.05.1951 r.) został jej komendantem i pełnił tę funkcję do 1952 roku. W tym roku został przeniesiony do Wojskowej Akademii Technicznej, gdzie na fakultecie wojsk łączności prowadził wykłady z teletechniki (do 1954 roku). Z Wojskowej Akademii Technicznej został skierowany do dalszej służby w Szefostwie Wojsk Łączności SG, w 1955 roku został oddany do dyspozycji ministra obrony ZSRR.





płk inż. Alfred Śmiotanko (1952-1954)
Urodził się 9.10.1911 roku w Moskwie. Tam w latach 1934-39 ukończył cywilny Wieczorowy Instytut Inżynieryjno-Łącz­nościo­wy. Równolegle studiował w Oficerskiej Szkole Łączności, którą ukończył w 1937 roku. W latach 1941-45 służył w Armii Radzieckiej, walczył w oddziałach I Frontu Ukraińskiego. Do Wojska Polskiego został skierowany 11.04.1945 roku i wyznaczony na stanowisko radioinżyniera w I Korpusie Pancer­nym. W okresie 1945-48 był wykładowcą radiotechniki w Oficerskiej Szkole Łączności w Sieradzu, następnie został przeniesiony do Głównego Inspektoratu Łączności SG, gdzie prowadził prace studyjno-planistyczne. Przez krótki okres pełnił służbę w Szefostwie Wojsk Łączności SG i w kwietniu 1952 roku został przeniesiony do Poligonu Naukowo-Badawczego Łączności na stanowisko zastępcy komendanta do spraw doświadczalno-badawczych. Od sierpnia 1952 roku do listopada 1954 roku pełnił funkcję komendanta Poligonu. Następnie w Wojskowej Akademii Technicznej na fakultecie wojsk łączności był wykładowcą podstaw teoretycznych łączności. Później specjalizował się w konstrukcji aparatury dozymetrycznej pod kątem wymagań obrony przeciwatomowej. W 1968 roku został zwolniony do rezerwy.





płk dr inż. Tadeusz Niewiadomski (1954-1965)
Urodził się 11.10.1925 roku we Lwowie. W 1940 roku, wraz z rodziną, został deportowany na Syberię. W 1943 roku wstąpił ochotniczo do 2 Dywizji Piechoty Wojska Polskiego, skąd został skierowany do Centralnej Szkoły Podchorążych Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR w Riazaniu. Po powrocie do kraju w 1945 roku pełnił służbę w Wojskach Ochrony Pogranicza. W rok później został skierowany na studia do Wojskowej Akademii Łączności w Leningradzie, którą ukończył w 1952 roku. Po ponownym powrocie do kraju został wyznaczony na stanowisko zastępcy komendanta Poligonu Naukowo-Badawczego Łączności w Zegrzu. W 1954 roku objął funkcję komendanta Poligonu i pełnił ją do 1965 roku (w międzyczasie - w 1958 roku - Poligon przekształcono w Ośrodek Badawczy Sprzętu Łączności). Od 1965 roku pracował na stanowisku szefa Zarządu Technicznego w Sztabie Generalnym. W 1957 roku uzyskał stopień doktora nauk technicznych. Przez okres 4 lat (1972-76) pełnił służbę w Komitecie Technicznym Układu Warszawskiego w Moskwie, zaś po powrocie do kraju - w pionie Głównego Inspektora Techniki WP. W 1989 roku został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. Mimo służby poza Instytutem, nigdy nie tracił z nim kontaktu, do ostatnich chwil swego życia angażował się w jego prace. Zmarł w 1999 roku.





płk mgr inż. Bernard Mieńkowski (1965-1969)
Urodził się 08.02.1928 roku w m. Jaszkiewicze, pow. Wołożyn, woj. Nowogródek. W czasie wojny pracował jako pomocnik maszynisty parowozowego w Mołodecznie. W 1944 roku został powołany do wojska. Jako żołnierz 9 dywizji piechoty II armii WP brał udział w walkach przeciwko Niemcom hitlerowskim nad Nysą Łużycką, pod Dreznem i Pragą. W 1949 roku otrzymał skierowanie na studia do Wojskowej Akademii Łączności w Leningradzie, którą ukończył w 1954 roku z dyplomem magistra inżyniera. W tym samym roku rozpoczął pracę w nowo utworzonym Poligonie Naukowo-Badawczym Sprzętu Łączności w Zegrzu kolejno na stanowiskach kierownika pracowni i kierownika zakładu, a następnie - zastępcy komendanta Poligonu do spraw naukowo-badawczych. W 1956 roku został wyznaczony na dowódcę samodzielnego batalionu radioliniowego w Sieradzu. W 1964 roku został ponownie skierowany do Instytutu i w 1965 roku otrzymał nominację na jego komendanta. Funkcję tę pełnił do 1969 roku. Następnie objął stanowisko zastępcy szefa Wojsk Łączności. W 1976 roku przeszedł w stan spoczynku i przez 18 lat pracował w dziedzinie normalizacji wojskowej (do 1995 roku).





płk doc. mgr inż. Tadeusz Gaj (1969-1981)
Urodził się 01.01.1922 roku w m. Gace, woj. świętokrzyskie. Gimnazjum ogólnokształcące ukończył w Tarnowie (1936-39). W czasie wojny rozpoczął naukę w liceum w systemie tajnego nauczania i w 1945 roku w Busku Zdroju zdał egzamin maturalny. Uczestniczył w działalności konspiracyjnej oddziałów Batalionów Chłopskich przeciwko okupantowi hitlerowskiemu na terenie Kielecczyzny i w uznaniu zasług bojowych został mianowany do stopnia porucznika (1944). Po wojnie, w 1946 roku, rozpoczął studia na Politechnice Gdańskiej na Wydziale Elektrycznym, którą ukończył w 1951 roku z dyplomem magistra inżyniera. W 1951 roku został powołany do wojska i skierowany do formującego się Poligonu Naukowo-Badawczego Łączności w Zegrzu. Tutaj pełnił funkcję kierownika zakładu radiowego, następnie - zastępcy komendanta do spraw naukowo-badawczych. W 1969 roku został powołany na stanowisko komendanta Instytutu i kierował placówką przez 11 lat do 1981 roku, kiedy to przeszedł na emeryturę. Do roku 1990 - jako pracownik cywilny Instytutu - przekazywał młodszym pokoleniom swoje bogate doświadczenia uzyskane w czasie badań nad głowicą piszącą do drukarki mozaikowej o niskim poziomie emisji zakłóceń.





płk dr inż. Zdzisław Walicki (1981-1982)
Urodził się 27.03.1931 roku w m. Baranowicze, woj. Nowogródek. W 1945 roku, w ramach repatriacji, osiedlił się wraz z rodzicami w m. Międzyrzecz Wielkopolski, w woj. poznańskim. Tam ukończył liceum ogólnokształcące i w 1949 roku zdał egzamin maturalny. W tym roku rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Gdańskiej, jako stypendysta gdańskiej kompanii akademickiej. W 1951 roku został przeniesiony do nowo utworzonej Wojskowej Akademii Technicznej na trzeci rok studiów fakultetu wojsk łączności. W 1953 roku ukończył studia z dyplomem inżyniera i został skierowany do dalszej służby w Szefostwie Wojsk Łączności MON. W latach 1956-69 pracował w 8 rejonowym przedstawicielstwie wojskowym. W 1961 roku ukończył studia magisterskie w WAT, w 1976 roku uzyskał stopień doktora nauk technicznych na Politechnice Warszawskiej. W latach 1970-80 pracował w Zjednoczeniu Przemysłu Elektronicznego "Telkom" na stanowisku głównego inżyniera do spraw produkcji specjalnej. W latach 1981-82 pełnił funkcję komendanta Wojskowego Instytutu Łączności. Następnie objął stanowisko naczelnego dyrektora Zrzeszenia Producentów Sprzętu Elektronicznego. We wrześniu 1990 roku, po 43 latach służby, został przeniesiony w stan spoczynku.





płk mgr Marian Krutki (1982-1984)
Urodził się 06.06.1928 roku w Chodzieży, woj. poznańskie. W 1935 roku wraz z rodziną zamieszkał w Szamotułach. Lata wojny 1939-45 spędził w Krakowie, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej i pracował w spółdzielni "Społem". Po wojnie powrócił do Szamotuł i tam kontynuował naukę w szkole średniej, którą ukończył w 1947 roku egzaminem maturalnym. W 1950 roku został powołany do wojska i skierowany do szkolnej kompanii wojsk pancernych w IV Pomorskim Pułku Czołgów Ciężkich w Elblągu. Ukończył z tytułem magistra Wydział Finansów w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Sopocie. W 1962 roku został skierowany do Instytutu, gdzie pełnił funkcje kierownika sekcji finansowej, działu ekonomicznego oraz zastępcy komendanta do spraw techniczno-ekonomicznych. W latach 1982-84 czasowo pełnił obowiązki komendanta Instytutu. W 1990 roku, po 40 latach służby, został przeniesiony w stan spoczynku.





płk prof. dr inż. Wojciech Oszywa (1984-1991)
Urodził się 23.10.1927 roku w Tychach, woj. śląskie. W czasie wojny rozpoczął naukę w gimnazjum w Busku Zdroju w systemie tajnego nauczania. Maturę zdał w 1946 roku w Gdańsku. W tym też roku rozpoczął studia na Politechnice Gdańskiej, na Wydziale Elektrycznym, który ukończył w 1952 roku z dyplomem magistra inżyniera. Do wojska został powołany w 1951 roku i skierowany do tworzącej się Wojskowej Akademii Technicznej. Jako pracownik naukowo-dydaktyczny kolejno pracował na stanowiskach wykładowcy, zastępcy szefa katedry, szefa katedry oraz szefa Instytutu Systemów Telekomunikacji (1951-84). Stopień doktora nauk technicznych uzyskał w 1963 roku, tytuł profesora - w 1975 roku. W 1984 roku objął stanowisko komendanta Wojskowego Instytutu Łączności i pełnił tę funkcję do 1991 roku. W tym roku przeszedł na emeryturę i jako pracownik cywilny przekazuje do chwili obecnej młodej kadrze badawczej Instytutu swoje doświadczenia z dziedziny badań telekomunikacyjnych (promotor doktorów, uczestnik konferencji naukowych, kierownik projektów badawczych).





płk dr inż. Marek Suchański (1991-2009)
Urodził się 24.08.1947 roku w Żninie, woj. bydgoskie. Średnią szkołę ukończył w Kłobucku, gdzie zdał egzamin maturalny (1964). W 1965 roku rozpoczął studia na Wydziale Elektroniki Wojskowej Akademii Technicznej, którą ukończył w 1970 roku z dyplomem magistra inżyniera (w stopniu podporucznika WP). W 1970 roku, po ukończeniu WAT, został skierowany do Wojskowego Instytutu Łączności, do pracowni propagacji fal radiowych. W 1978 roku uzyskał w WAT stopień doktora nauk technicznych. W latach 1989-90 pełnił funkcję kierownika zakładu, w latach 1990-91 - zastępcy komendanta Instytutu do spraw naukowo-badawczych. W 1991 roku został powołany na stanowisko komendanta Instytutu.
Stanowisko komendanta, a nastepnie dyrektora WIŁ pełnił do 2009 r. W Instytucie pozostał na stanowisku głównego specjalisty badawczo-technicznego




© 2006 Wojskowy Instytut Łączności